Halve marathon Borne, (Mission Possible)

Marion en ik trainen al een hele tijd 3 keer per week. Onder het lopen hebben we vele gesprekken. Zo vertelt Marion mij dat tijdens het lopen positief denken heel belangrijk is. Alleen al door positief te denken ga je sneller lopen. Nu ben ik beslist geen positieve maar juist een negatieve denker. Dus ik weet dat ik hier flink aan moet werken.

Een week voor de start van de halve marathon kreeg ik last van  twee kiezen en moest pijnstillers slikken. Ook viel ik nog eens 1,5 kilo af. De donderdag voor de start knapte ik op en slikte alleen nog pijnstillers als ik naar buiten ging. Gelukkig kan ik  mee doen maar mijn gevoel zegt me nu al dat het na deze vervelende  week zeker geen goede tijd zal worden (mijn doel is onder de twee uur).

Aangekomen in Borne tref ik een paar bekenden waaronder Teije. Hij vraagt aan mij hoe het gaat. Ik vertel hem van mijn pijnlijke kiezen en gewichtsverlies, met het idee dat ik nu een reden heb dat ik niet zo goed zou gaan lopen. Maar dat pakte anders uit. Hij antwoordde:”Mooi dan hoef je die 1,5 kilo ook niet mee te slepen’. Over positief denken gesproken…..!

We gaan van start en Teije loopt lekker met mij mee. Ik zie op mijn horloge dat ik te hard ga. (We lopen op een schema van 1.58 uur). Nu al denk en voel ik dat ik dit niet ga redden. Na 5 km zeg ik tegen hem dat ik dit tempo niet aan kan, al moe ben en dat hij maar zonder mij verder moet. Dat doet hij niet en blijft bij me. Na nog een km zeg ik dit weer. Dan vertelt hij me dat hij deze marathon voor mij loopt om mij onder die twee uur te laten finishen. Iedereen wist van deze actie behalve ik. Dit vind ik prachtig maar moet het nu wel volbrengen!

Na 13 km geef ik weer de moed op en wil het wat rustiger aan doen. Ik voel een vervelende misselijkheid  in mij opkomen en vertel dit ook.”Geeft niets gaat vanzelf weer over, hier moet je even doorheen”,antwoordt Teije. Gek genoeg gaat het inderdaad over en ik voel dat ik toch nog redelijk loop. Na 18km wordt het weer moeilijk, mijn hartslag gaat flink omhoog en ik begin weer te klagen. Waarop Teije zegt:”Je wil onder de twee uur lopen, dan moet je er ook wat voor doen”. Hij heeft gelijk, ik heb nu al zo lang volgehouden en mag dit niet meer weggeven.

Ondertussen zijn er twee onbekende lopers bij ons aangesloten. Deze sleept hij er ook even door. Ik hoor hun zware ademhaling en merk dat zij het ook moeilijk hebben. Dat doet mij goed (gemeen he).

Finish in zicht, Teije roept:”Kijk 1.58 uur”. Ik kan het niet geloven, en kan dan ook nog iets versnellen voor mijn gevoel. Ik kom uit op een tijd van 1.57.40 uur. Geweldig het is gelukt. Dit had ik nooit verwacht. Ik weet nu dat ik het kan.

We zijn alweer een paar dagen verder en elke keer als ik hieraan terug denk verschijnt er een brede glimlach op mijn gezicht. Dit was een leerzame ervaring voor mij.

Teije nogmaals bedankt

Groeten Elles.