De berenloop kende dit jaar 6 deelnemers namens loopschoolslangenbeek, onder hen 3 marathon-debutanten ! Hieronder een paar belevenissen die hopelijk inspireren, zodat we volgend jaar met een nog grotere groep kunnen deelnemen aan een (nog nader te bepalen) marathon !
Harald: Een Wens !
In den beginne was er de wens om ooit eens de hele marathon te lopen! Toen was er John.......hij liep met dezelfde gedachte rond! Al snel volgde het mailverkeer tussen Arjan, John, Jos en ondergetekende. Jeroen was op vakantie dus er is voor hem besloten dat hij heel “graag” mee wilde lopen. Op het laatste moment heeft onze Benjamin, Arjen, zich nog bij dit clubje aangesloten.
Dan volgt al gauw de vraag, waar gaan wij heen? Dat werd al snel duidelijk, het werd de Berenloop op
Terschelling. De volgende mail werd verstuurd:
Heren ik heb mij zojuist ingeschreven voor de Berenloop marathon 2011 op Terschelling!
De volgende dag drong het eigenlijk pas tot mij door wat ik had gedaan, shit, ik heb mij ingeschreven
voor een hele marathon, de ANGST sloeg toe, WAAR ben ik aan begonnen????????
De rest is zoals men zo zegt geschiedenis. Na vele loop uren/km werd het snel 6 november 2011, D-day, de Berenloop marathon. Ja, hoe beschrijf je de belevingen tijdens de marathon ................ laat ik het zo zeggen alle emoties: vreugde, trots, pijn en nog vele andere leuke en minder leuke gedachten hebben met mij meegelopen die 4 uur en 18 minuten.
Maar mijn ervaring tijdens en vooral na de marathon zijn zeer positief, de reacties van de toeschouwers langs het parkoers en de respons van vrienden, collega's en kennissen zijn geweldig geweest.
Kortom een ervaring voor het leven, en volgt er nu een zwart gat waar vele “top”sporters in afglijden? Nee, op naar de volgende marathon in 2012, even surfen over het internet levert al snel het volgende wensenlijstje op: Londen, Stockholm, Rotterdam, Eindhoven, enz enz enz.
Wie gaat ermee?
John: Eindelijk !
Al jaren zeg ik: “Mijn eerste marathon loop ik op Terschelling” en nu is het zo ver !
Tijdens de bootreis en wachtend bij de start zit er een aangename knoop in mijn buik die in één keer weg is als de Brandaris zijn oorverdovende misthoorn laat loeien en we op weg gaan op (voor mij) bekende wegen en paden. Voordat de eerste kilometer voorbij is loop ik samen met Jos in een mooi tempo dat een eindtijd belooft ruim binnen de voorgenomen 3:55, als ook Arjan na een paar kilometer aansluit is het duidelijk: ‘We’ gaan voor een tijd rond 3:30 … slik !
Het tempo gaat voorzichtig nog iets omhoog en wordt een straffe 4:55 per kilometer, even flitst er door mijn hoofd “Het is nog wel een heel eind …” maar die gedachte stop ik gauw ver weg. Als we na een kilometer of 17 het natuurgebied De Boschplaat in lopen begint het genieten pas echt, wat is Terschelling toch mooi ! Zeker onder de omstandigheden die we nu hebben: koel en nevelig waar de zon voorzichtig door prikt en de mooie herfstkleuren laat oplichten. Het halve marathon meetpunt passeren we na 1:46 en de daarop volgende kilometers door duinen en bos vliegen voorbij. We kletsen en lachen heel wat af onderweg, fantastisch om dit te kunnen en mogen doen !
De steile duindoorgang richting strand (34km) is het moment dat een spier in mijn rechter dij besluit dat het wel mooi is geweest … Jos vliegt over het daarop volgende mulle, zware strand en ik moet ‘m laten gaan. Ook Arjan heeft geen enkele moeite, maar hij ziet dat ik wat achter blijf en houdt iets in om me op gang te houden. Nadat we het strand verlaten zie ik Arjan verdwijnen achter de duinen, desondanks … mijn marathon kan niet meer stuk !
De laatste kilometers zijn zwaar, maar ik grijns onophoudelijk van oor tot oor. Als ik na de finish Jos en Arjan zie staan wachten en de eerste felicitaties krijg, groei ik 2 meter van trots ! YES, gehaald en ook nog eens in een tijd die ik nooit had gedacht te lopen op dit parcours.
Arjen: Beren !
In de tuin, op palen, bungelend aan vlaggenstokken, overal beren. Het was schier onmogelijk je te bewegen zonder op een beer te trappen. Menige peuter zal huilend zijn of haar knuffelbeer op brute wijze afhandig gemaakt zijn om deze buiten op te stellen als aanvulling op het talrijke publiek. Alles wat maar enigszins op beer leek was naar buiten gesleept. Sommige exemplaren waren zo groot dat ze amper in de stoel pasten. Bruine beren, teddyberen, ijsberen. Je kon duidelijk merken dat we al in de buurt van de Poolcirkel kwamen. De Berenloop, in navolging van de Terschellinger Willem Barentz die op Nova Zembla in 1597 achter de ijsberen aanrende om in leven te blijven.
Op de boot tijdens de heenreis maakte ik een zeer ongelukkige draai met het oppakken van mijn zware tas. Mijn rug is een zwakke plek. Potjandrie! Meteen voelde ik met een felle pijnscheut dat het mis was tussen een wervel en een zenuw onderin. Met vier paracetamol, twee van mezelf en twee van de groep, vertrokken we naar de start. Mijn oren floten ervan. Hopen en lopen (oudere)jongen!
Onze start was om 12u35, een half uur na de start van de halve mararthon. Dat was maar goed ook, want deze duurde bijna 20 minuten doordat er 3500 lopers de smalle straten moesten passeren. De hele startte met 700 lopers. Het eerste deel van de marathon ging door bewoond gebied langs de Waddenzee. Door het in dikke jassen en berenmutsen gestoken publiek - er stond een koude vochtige noorderwind - werden we stevig en enthousiast beapplaudiseerd, maar het kan zijn dat dit was om zelf ook warm te blijven. Een stel rustende robben op 't Wad bleef geheel Siberisch onder alle drukte aan de wal.
Na zo'n 15 km trokken we de glooiende stille duinen in, weg van de bonkende bassen uit de vele boxen in de tuinen. Met de beren werd het ook een stuk minder. Tussen enkele openingen in de laaghangende wolken drappeerde het zonlicht zilveren linten over het prachtige ruige landschap van hei, duindoorn, zand, een enkel watertje, kuiven van helmgras en korstmossen. De kleuren variëerden van oranje, naar paars, groen, geel, roestbruin en wit zand. Puur genieten tijdens het knerspen van de schelpen onder onze schoenen.
Op het keerpunt van de route, midden in de stille natuur van de Boschplaat, had de organisatie met behulp van een aggregaat een oase aangericht met knalharde muziek om de lopers een plezier te doen. Een slimme zet, want het gaf me hernieuwde energie deze plek zo snel mogelijk te ontvluchten. Harald en ik besloten vanaf hier ieder ons eigen tempo te volgen en gingen uit elkaar. Via een bochtig parcours door bos en duin en een tuinhek van 200 latten die allemaal met aangespoelde rode rubberen handschoenen waren versierd, ging het naar het strand. Ploeterend door het mulle zwoegzand naar beneden, het harde natte zand opgezocht. Zigzaggend langs pollen en sporen ging het drie kilometer richting de opgang. Alleen de ruisende zee, een schreeuwende meeuw en de zilte wind als metgezel. Velen liepen stuk op de zware duinopgang. Bovenaan het duin stond op 36 km de man met .... de banaan. Het moet gezegd, er werd goed voor de lopers gezorgd. Drinken en eten voldoende om de vijf kilometer. Het laatste stuk van 6 km was een feest voor mij. Een licht aflopend parcours, twee bananen, hardegrond en de stalgeur van de finish gaven me vleugels. Steeds harde ging het, ook al doordat het publiek weer aanwezig was en de lopers warm aanmoedigde. Het laatste drukke stuk door het dorp naar de Brandaris liep ik het hardst van de hele marathon en haalde alle lopers in die voor me liepen. Een tiental meters NA de finish schalde het door de luidsprekers dat ik nu wel mocht stoppen. Je kunt het ook te gek maken.
Mijn tijd? Nèt over de vier uur (4:03:03) en negende in oude knarren categorie met 20 lopers. Dankzij de paracetamoldoping en de man met de bananen. Wanneer gaan we weer?
Jos: Zon, zee en strand...
Een geweldige ervaring.
Start: fantastisch met al die mensen langs de kant.
Duinpaden: wat voelen we ons sterk, vooral als je tijdens de marathon met drie man gezellig loopt te kletsen en ondertussen het tempo steeds verder opschroeft.
Strand: we vallen even uit elkaar. Zwaar, om niet stil te vallen even het tempo vasthouden totdat je weer op de paden bent.
Laatste deel: even inhouden en wachten op Arjan en John. Ondertussen meelopen met loper die bekent een beetje 'zware' benen te krijgen. Wellicht omdat dit al zijn 3e marathon is in twee weken...? Ah, daar komt Arjan al aangelopen. Maar waar is John? Arjan: 'Die heeft last van een spier in zijn dij, hij zei "loop maar door". Ik wil graag een negative split lopen, bijv. 4:40 de laatste kilometers.' Oké, zo gezegd zo gedaan. Heerlijk, nog versnellen in de laatste kilometers. Het tempo neemt steeds verder toe en we halen de ene na de andere loper in.
De finish: de Brandaris, een rode loper! En al dat publiek! Fantastisch, op dat moment ben je warempel nog in staat om er een eindsprint uit te gooien.
Kortom: een unieke ervaring!
En als toetje: na afloop een douche bij mensen thuis! 'Loop maar door, de deur staat open, boven is de badkamer. Er liggen handdoeken klaar...' Wat een gastvrijheid! Geweldig!
Mede-berenlopers Arjan, Arjen, Harald, John en Jeroen: bedankt voor deze fantastische dag!
Mede hardloopvrienden van de loopschool Slangenbeek: jullie volgend jaar? Ik kan het eenieder van harte aanbevelen!
Arjan: Nieuwe ervaring
Op Terschelling liep ik mijn 15e marathon. Ik heb dus wel enige ervaring, durf ik te zeggen. Maar toch is het telkens weer spannend. Deze marathon was een heel bijzondere, omdat er maar liefst 3 lopers waren van de Loopschool die voor het eerst een hele marathon aan durfden. Met ons zessen eerst met de auto naar Harlingen en vervolgens per boot naar Terschelling. Dat zijn voor mij al geen alledaagse uitstapjes. Vervolgens nog een marathon lopen na een gebrekkig verlopen voorbereiding vanwege een slepende slijmbeursontsteking in mijn rechterheup. Daar komt dan ook nog eens bij dat ik voor het eerst de topsportvoeding (Herbalife24) van mijn sponsor kon testen. Al met al een grote uitdaging met een laag verwachtingspatroon. Ik wilde mezelf geen tijdslimiet opleggen, want daarvoor had ik te weinig kilometers getraind.
Wat een geweldige ervaring met onze enthousiaste mannen John, Jos, Harald, Jeroen en Arjen. Ik ben heel trots op jullie, omdat jullie allen zulke fantastische prestaties hebben geleverd. Zelf ben ik toch ook nog zeer tevreden met mijn eindtijd. Vanwege een negative split (tweede halve ging 5 minuten sneller dan de eerste halve marathon) heb ik de bevestiging gekregen dat mijn blessureleed achter de rug is.
Jongens, nogmaals heel hartelijk dank voor deze onvergetelijke dag en ik hoop dat we dit vaker samen gaan beleven en het liefst met een nog grotere groep van de Loopschool.
