Teutoburger Tortenlauf
Teije, Harriëtte, Simone, Thea en ik hebben ons laten overhalen om mee te doen
aan de Teutolauf. Wat een ervaring. De Holterbergloop is er niets bij.
Zaterdagmorgen 15 oktober vertrokken we met een groep loopvrienden vol goede
moed naar Lengerich in Duitsland. De omstandigheden waren ideaal. Zon, 11
graden, geen wind en prachtige herfstkleuren. Na het ophalen van de startnummers
was er tijd genoeg om wat te drinken en de vele taarten te bewonderen. Enkelen
van ons konden de verleiding niet weerstaan en begonnen aan hun eerste stuk
taart.
Vier mannen gingen van start op de
29 km.
Twintig minuten later vertrok de rest voor de
12,2 km. Vlak voor de start kregen we nog een paar
opbeurende berichten. Na
3 kilometer
gaat het stijl omhoog en er mag gewandeld worden.
Een
beetje gespannen gingen we van start.
De
eerste paar kilometers waren over mooie glooiende wegen. Ook bij kilometer 3 was
er niets aan de hand. We kregen weer een beetje moed. Maar na
4,5 km moesten we rechts af een bospad in en meteen stijl
omhoog. Al snel haalden we de eerste wandelaars in. We hebben geprobeerd zo lang
mogelijk te blijven hardlopen maar bij iedereen ging het kaarsje uit en moesten
we wandelen. Later hoorden we dat het de mannen hetzelfde was vergaan. Op de top
bij kilometer 6 hebben de dames even op elkaar gewacht om samen weer verder te
gaan. Even later kwam de drankpost in zicht. Deze was perfect verzorgd zoals de
hele wedstrijd. Er was water, thee, sportdrank, cola, koek, banaan, chocolade
enz. Toen kwam de grote verrassing, de afdaling. Thea stortte zich als eerste
naar beneden en de anderen gingen er als een stel jonge honden achteraan. Het
steile pad slingerde tussen de bomen door naar beneden, het leek wel een
rodelbaan. Ons snelheidsrecord hebben we dan ook flink aangescherpt. De laatste
kilometers waren weer goed te doen. Bij de finish stonden de mannen ons al op te
wachten. Na een snelle douche waren we net op tijd om de finish te zien van de
deelnemers aan de 29 km.
De vier mannen die daaraan mee deden hadden niet één maar drie zware heuvels
voor hun kiezen gekregen.
Toen was het eindelijk tijd voor die heerlijke taarten en het vertellen van
sterke verhalen over de zware maar onvergetelijke wedstrijd.
Petra
